از خدا پرسيدم:خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟ خدا جوب داد:گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.زندگي شگفت انگيز است فقط اگربدانيد که چطور زندگي کن

 پدر در انتظار است

بساط چای اتشی بر پاست

پاییز  در ختان  را به شادی میهمان کرده

درختان هزار رنگ اند

خدا را این همه رنگ

فرشی از رنگ زیر پا می لغزد

خش خش

تو را دوست دارم پدر تو را دوست  دارم مادرم

مهربانی هنوز هست

مهربانی هنوز به مرخصی نرفته است

خانه تو خانه مهر است

خانه امید است

خانه ارزوهاست

زندگی

امروز به خانه پدر رفتم

پدر ایستاده بود

نه تکیه به دیوار باغ داده بود

با قامتی که قامتی نیست

چشمان کم فروغش راه را می پایید

رنگ ها را نمی دید

پاییر را نمی دید

زمستان چه بد فصلی است

زمستان عمر را می گویم

پایان هیچ بازیی خوب نیست

پایان هیچ کاری خوب نیست

 وصال به چه دردی می خورد

تا نرسیدی امید رسیدن هست

با رسیدن چه امیدی می ماند

شب سیاه را امید طلوع است

نیامده را امید امدن هست

امده را چه امیدی

زمستان عمر همان شوق وصال است

اخر کار است

سوت پایان مسابقه است

سوت پایان زندگی است

خدایا بازی خوبی نیست

 این بازی زندگی

کاشکی این بازی پایانی  تداشت

کاشکی این بازی داوری نداشت

کاشکی این بازی اخری  نداشت

کاشکی این بازی شیطانی نداشت

کاشکی این بازی تنها تو را داشت

زندگی مرگی نداشت

پدرم جوان  می ماند مثل روز های اول

چه هیبتی داشت

پدرم به دیوار تکیه داده

صورتش چروکیده

دستانش لرزان

پاهایش سست

کاشکی این بازی زمستانی نداشت

زندگی مرگی نداشت

اما همیشه دردهایی که می توان به دیگران گفت سبک تر ند تا دردهایی که ....

رو به تمام قبله ها با خدا حرف زده ام ...

خودش می داند ...

از تمام آرزو هایم بریده ام ...

خودش می داند ...

تنها می خواهم رد پای این درد را در چشمهای معصوم آنها نبینم و بس....

خودش می داند ....

و ...

این روزها چقدر تنهایم!

خودش می داند!

زندگی مانند یک بوم نقاشی سفید است. هرچه بر روی آن بکشی همان میشود.میتوان رنج و نفرت را بر روی آن نقاشی کنی و از طرف دیگر می توانی نقش عشق و شادی و خوشبختی را بر آن بکشی.
شکوه و عظمت انسانی تو در همین آزادی خلاصه می شود.
دلیل اینکه در این دنیا این همه رنج و عذاب وجود دارد این است که آدمها نادان هستند و نمی دانند بر روی این بوم چه چیزی را نقاشی کنند

اینه تفسیر من از زندگی

نخستين چيزي كه آنها از خدا خواستند غذا بود. صبح روز بعد مرد اول ميوه اي را كه بر روي درختي روييده بود در آن قسمتي كه او اقامت مي كرد ديد ومرد مي توانست آنرا بخورد. اما سرزمين مرد دوم زمين لم يزرع بود.

هفته بعد مرد اول تنها بود و تصميم گرفتكه از خدا طلب يك همسر كند.روز بعد كشتي ديگري شكست و غرق شد و تنها نجات يافته آن يك زن بود كه به بخشي كه آن مرد قرار داشت شنا كرد.

در سمت ديگر مرد دوم هيچ چيز نداشت.

بزودي مرد اول از خداوند طلب خانه،لباس وغذای بيشتري نمود.در روز بعد مثل اينكه جادو شده باشدهمه چيزهايي كه خواسته بود به او داده شد.اگر چه مرد دوم هنوز هيچ چيز نداشت.

سرانجام مرد اول از خدا طلب يك كشتي نمودتا او وهمسرش آن جزيره را ترك كنند.صبح روز بعد مرد يك كشتي كه در سمت اودر كناره جزيره لنگر انداخته بود را يافت.مرد با همسرش سوار كشتي شد و تصميم گرفت مرد دوم وجزيره ترك كند.

او فكر كرد كه مرد ديگر شايسته دريافت نعمتهاي الهي نيست.از آنجاييكه هيچ كدام از درخواستهاي او از جانب پروردگار پاسخ داده نشده بود.هنگامي كه كشتي آماده ترك جزيره بود مرد اول صدايي غرش وار از آسمانها شنيد :

" چرا همراه خود را در جزيره ترك مي كني؟"

مرد اول پاسخ داد:

"نعمتها تنها براي خودم هست چون كه من تنها كسي بودم كه براي آنها دعا و طلب كردم دعاهاي او مستجاب نشدو سزاوار هيچ كدام نيست"

آن صدا مرد را سر زنش كرد :

"تو اشتباه مي كني او تنها كسي بودكه من دعاهايش را مستجاب كردم وگرنه تو هيچكدام از نعمتهاي مرا دريافت نمي كردي"

مرد از آن صدا پرسيد:

" به من بگو كه او چه دعايي كرد كه من بايد بدهكارش باشم؟"

"او دعا كرد كه همه دعاهاي تو مستجاب شود

پندار نیک

           گفتار نیک

                        کردار نیک

دوست داشتم چیزی به گفتت اضافه کنم اونم اینکه....

فکر کن انسانها همین دستور الهی را عمل می کردند

                               دنیا چگونه بود؟!

                                          خیانت می کنیم به روح انسانی خودمون

                                                      جهان را به کدامین سو می کشونیم؟